علیرضا داوودآبادی قند عسل مامان و بابا

تو صبح قشنگ 18  اسفند بابایی منو گذاشت سونوگرافی و رفت دنبال  کاراش.   وقتی نوبت من شد، داشتم با عشق تو  صفحه سیاه و سفید مانیتور که حسابی   پر برفک بود، دنبال تو  میگشتم  و فیلم میگرفتم تا  به بابایی هم نشونت بدم، آخه   دیگه حسابی دلمون برات تنگ  شده بود. یهو خانم دکتر گفت که پسره گلم دیگه   طاقت دوریمونو نداره و میخاد هر چه  زودتر پا  به این دنیا بذاره و انتظار طولانیمون   تموم بشه. انقدر احساسم عجیب بود که نمیتونم  وصفش کنم. سراسر  وجودم پر   شده بود از شادی توام با ترس. من داشتم مادر میشد...